«Hele verden står på randen av en ødeleggende hungersnød. Hormuzstredet er stengt. Bab el Mandeb er stengt. Øst-Vest-rørledningen er bombet. Og nå. Yanbu oljeterminal er også bombet. Hele verden bruker omtrent 100 millioner fat olje om dagen. Selv å miste 10–15 millioner fat om dagen i flere måneder vil ende opp med sult for millioner av mennesker,» heter det i et budskap fra en investor som skjuler seg bak brukernavnet X. Budskapet som nå spres på Twitter er et alvorlig varsel om tiden som kommer. I følge pastor og forfatter Steve Cioccolanti vil rytteren på den sorte hest slippes løs over verden om knappe fire måneder og gjennom den pågående krigen mot olje og energi-forsyningen kan vi forstå hva som er i ferd med å skje.
Og teksten i Twitterposten fortsetter: «Snart kan dieselprisene komme ut av kontroll. Da vil traktorer, vanningspumper, høstemaskiner, lastebiler – alt stoppe opp. Da vil det mest sannsynlig bli brutal mangel på hvete, ris, gjødsel og matolje. Det er ingen måte nitrogengjødsel kan eksporteres på nå. Bønder vil mest sannsynlig bli utslettet i løpet av de kommende månedene. Gulflandene skulle ha et møte med Iran om denne katastrofen. Det møtet er også avlyst. Mest sannsynlig fordi Amerika grep inn. Nå er Saudi-Arabia i samtaler med Israel om å bombe Jemen for å fikse denne katastrofen. Det finnes ingen kortsiktig løsning på dette. Verden er på vei mot en humanitær katastrofe,» heter det videre i følge den anonyme profilen som skal skjule en investor.
Mye har skjedd etter at Trump kom til makten
Det er ikke tvil om at Trumps andre periode har blitt en ulykke for verden. Vi har fått en storkrig i Midtøsten som Trump startet og tapte. USA har mistet sin dominans i store deler av Midtøsten og krigene der nede har ført til en voldsom oppblomstring av antisemittisme i den vestlige verden. Donald Trumps mislykkede krig mot Iran har blitt en katastrofe for regionen og vi ser en kraftig reduksjon på kvantumet av olje som kommer fra Midtøsten. Jeg tror ikke folk flest har tatt inn over seg hvor dramatisk og alvorlig situasjonen egentlig er. Oljeprisene har steget betydelig de siste dagene og vi nærmer oss igjen 110 dollar fatet mens krigen mot energiforsyningen fortsetter på alle fronter. Trump, Zelensky, Iran og Ukraina fører en systematisk krig mot olje og energi forsyningen og siden olje er selve livsblodet i verdensøkonomien vil tingene snart bli forferdelige. Imidlertid har Gud på forhånd varslet sin tjenere, deriblant pastor Steve Cioccolanti om hva som nå står for døren, og de kloke har allerede tatt sine forholdsregler og preppet for hva som kommer om få måneder.
🚨:🇮🇷 🇾🇪 pic.twitter.com/W5GBmwdhs4
— Mr. Hass 💛 (@Lassegaf_1) September 15, 2026
It seems most people don’t understand how severe the energy situation is right now in the Middle East.
As of Friday, Saudi Arabia’s East-West pipeline has officially been shut down after recent attacks, putting -4 million barrels of daily oil exports at risk.
Meanwhile, the Bab… pic.twitter.com/S71vSoFand
— The Kobeissi Letter (@KobeissiLetter) September 13, 2026
The whole world is on the verge of a devastating famine.
The Strait of Hormuz is shut down. Bab el Mandeb is shut down. The East West Pipeline has been bombed.
And now.
Yanbu Oil Terminal has also been bombed.
The whole world uses about 100 million barrels of oil a day.
Even…
— X (@Xking332) September 13, 2026
https://www.youtube.com/watch?v=wJ5kFAJA9ms
Why Jerusalem Is the Key to the End Times | Rabbi Tovia Singer
—————
Det nærmar seg klimaks for at Herren Gud skal gripa inn.
Det einaste som gjenstår er hendingane ved det bokstavlege Jerusalem eller ISRAEL. Nasjonane skal samla seg mot landet og Gud vil visa si store makt ovanfor heile kloden.
Sjølv har eg alltid tatt det for gitt at Jesus var sanninga, men ser at alt er bygd på løgner. Gud har ikkje nokon son som han har ofra for syndene våre. Det er heilt i strid med Tanakh og Guds vesen.
Korleis tilgir Gud syndene våre?. Enkelt og greitt. Me ber om tilgivelse og vender oss vekk frå synda og prøver å lyda Gud. Då gløymer Gud det vonde me har gjort. Han forlangar ikkje eit «menneskeoffer» slik dei som tilba Molok gjorde. Kristendomen er Baal-tilbedelse diverre. Me skal KUN tilbe ein sann Gud- Skaparen av himmel og jord. Jesus er ikkje Skaparen av himmel og jord. Det hjelper ikkje å sitera Paulus eller Johannes. Han blir ikkje Skaparen eller Alfa og Omega for det.
Det kjem ei tid då hedningane eller folkeslaga skal gripa fatt i ein jøde og spørja han om kva som er sanninga, ikkje omvendt.
NT er full av truslar. Åp.boka er spesielt stygg om tortur i helvete. Dette er heilt ukjent i Tanakh og er sjølvsagt der for å skremma livet av folk.
Min oppfordring er å gå i dybden av desse tinga, så ser de at det er ei fantastisk tid i møte på denne jorda som me lever på. Det kjem ikkje noko flygande Ny Jerusalem. Me skal halda til i det Jerusalem er er i MidtAusten. Tempelet skal gjenoppbyggjast og alle folkeslag skal læra om den eine sanne Gud og lovene hans. Oppstandelsen kjem og slik Daniel beskriv det. Det er ein person som har prøvd å gjera seg lik Herren Gud slik Esekiel fortel. Han heiter Jesus og har på mange måtar greidd dette kunststykket å ta Guds plass.
Hungersnød og problem kjem sikkert, men snart er det over og Herren Gud skal styra kloden frå Jerusalem. Les Sakarja 14 så ser de at det er heilt bokstavleg.
Du har gjort en feil og det vet du godt så du må bare fortsette å holde på ditt.
For du vet godt hva som står i Hebreerbrevet 6:6 «– for dem er det umulig å bli fornyet til omvendelse igjen hvis de faller fra. For de korsfester Guds Sønn for seg selv på ny og stiller Ham åpenlyst til skamme.»
JO.
Tanakh er fasitten. Det som ikkje stemmer med den kan me trygt forkasta.
Treenighetslæra er dønn falsk-heilt ukjent i Tanakh. I NT skriv Paulus og Johannes at Jesus er Skaparen og det stemmer ikkje i det heile med 1 Mosebok og alle desse tydelege skriftstedene i td Esaias. Herren Gud var åleine då han skapte himmel og jord. Hos Paulus er det så gale at Jesus åleine er blitt Gud. han skal ha skapt både det synlege og usynlege. Dette må sjølvsagt vera skrøner.
Det er dette Tovia Singer tek opp i mange videoar. Jesus var eit menneske og ved å eta kjøtet hans og drikka blodet gjer me oss skuldige i alvorlege styggedomar slik Tanakh fortel.
NT er lumsk skrive. Gud har inngått ei omskjeringspakt med folket sitt Israel og gitt dei lovene sine. Paulus ytrar seg slik at dersom folk skal omskjerast kan dei like goidt skjera av alt. Det er spott mot Gud. Skulle jødane slutta å praktisera omskjeringspakta som Abraham inngjekk med Gud då han var 99.
Det står om Lucifer eller lystes engel at han var i Edens hage og at det var han som fekk menneska til å synda. Satan er ikkje det same som Lucifer. Sjå kva jødane lærer. Lystes engel er morgonrøden. Jesus seier i Åp 22,16 at han er denne personen. Det er berre ein som har greidd å påstå at han er lik Herren Gud. Det er Jesus. Så det er ganske utspekulert. Jesus lovar evig helvete til dei som ikkje trur på namnet hans. Dette er fullstendig i strid med Tanakh. Alle trusheltane som Noah, abraham, Mose etc gjekk direkte til herren Gud og fekk tilgivelse dirkte frå Gud. Me slepp å gå gjennom nokon annan.
Torstein L.
Eg meiner dette innlegget reiser viktige spørsmål, men konklusjonen om at kristendommen er «Baal-tilbedelse», at Gud ikkje har ein Son, og at Jesus ikkje har del i Guds identitet, kan ikkje forsvarast ut frå Tanakh dersom ein les tekstane i samanheng.
1. «Gud krev ikkje eit menneskeoffer»
Det er rett at Bibelen fordømmer menneskeoffer. Gud fordømmer offer til Molok (3 Mos 18,21; 5 Mos 12,31). Men det betyr ikkje at Jesu død kan avvisast som eit menneskeoffer i denne tydinga.
Bibelen seier ikkje at Jesus vart ofra til ein framand gud. Tvert imot: Gud sjølv gav Sonen. «Herren ville knuse ham» og «la hans liv bli eit skyldoffer» (Jes 53,10). Like før står det:
«Han ble såret for våre lovbrudd, knust for våre synder.» (Jes 53,5)
Og Jesaja 53 seier at Herrens tenar «bar de manges synd» (v. 12).
Dette er svært vanskeleg å forklare dersom Tanakh ikkje har noko som helst tanke om at ein uskyldig person kan bere andre sine synder.
2. Syndstilgjeving er meir enn at Gud berre «gløymer» fordi vi ber om tilgjeving
Ja, Bibelen lærer at mennesket skal vende om og be Gud om tilgjeving. Men Tanakh lærer samtidig at blodet har ein særleg funksjon i soninga:
«For blodet er det som gjør soning, fordi livet er i det.»
(3 Mos 17,11)
Heile offersystemet i 3. Mosebok blir dermed vanskeleg å forstå dersom Gud berre krev at mennesket skal seie unnskyld og skjerpe seg.
Endå meir interessant er Salme 49,8–9, der det blir sagt at mennesket ikkje kan kjøpe seg fri frå døden med sitt eige liv. Det trengst noko Gud sjølv sørgjer for.
3. Tanakh seier faktisk at Messias skulle lide
Jesaja 53 er ikkje ein tekst ein enkelt kan hoppe over. Herrens tenar er uskuldig, blir forkasta, lid, døyr, ber synd og blir etterpå opphøgd.
«Når hans liv er gjort til skyldoffer, skal han se etterkommere og leve lenge.» (Jes 53,10)
Han døyr – og likevel «skal han leve». Dette passar bemerkelsesverdig godt med kristendommens forkynning om den lidande og oppstadne Messias.
Salme 22 byrjar med den kjende klagen:
«Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg?»
Den skildrar ein rettferdig som blir spotta, omgitt av fiendar og får kroppen gjennombora (Sal 22,17–19 i mange norske nummereringar). Salmen endar ikkje i nederlag, men i at Gud blir lovprisa blant folkeslaga.
4. «Jesus er ikkje Skaparen»
Her er det ikkje nok å seie at «Paulus og Johannes lyg». Spørsmålet er kva dei faktisk hevder – og om det stemmer med Tanakh.
Johannes 1 seier:
«I opphavet var Ordet. Ordet var hos Gud, og Ordet var Gud.»
Og:
«Alt er blitt til ved ham.»
Hebrearbrevet 1 seier om Sonen:
«I begynnelsen, Herre, grunnla du jorden, og himlene er et verk av dine hender.»
Men det mest interessante er at dette ikkje kjem ut av ingenting.
I Jesaja 44,24 seier Herren:
«Eg er Herren, som har skapt alt.»
I Jesaja 48,12–16 talar ein person som både skil seg frå Herren Gud og samtidig talar med Herrens autoritet på ein høgst merkeleg måte.
Daniel 7 er endå tydelegare. «Ein som var lik ein menneskeson» kjem med himmelskyene, blir ført fram for «Den gamle av dagar», og får herredømme, ære og kongsmakt over alle folk. Alle folk skal tene ham.
Dette er ikkje vanleg språk om ein berre menneskeleg konge.
5. «Jesus tok Guds plass»
Det er nettopp her ein må ta Det gamle testamentet alvorleg.
Daniel 7 seier ikkje berre at Menneskesonen får eit rike. Han får eit evig herredømme, og alle folkeslag skal tene ham.
I Daniel 7,13–14 kjem Menneskesonen med himmelskyene. I Tanakh er skyene ofte knytte til Guds eigen manifestasjon.
Endå sterkare blir det når ein les Daniel 7 saman med Salme 110:
«Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand.»
Kven er denne «min Herre» som sit ved Guds høgre hand og får herredømme?
Det er nettopp denne teksten Jesus sjølv brukar når han spør korleis Messias kan vere Davids son når David kallar ham «Herre» (Matt 22,41–46).
6. «Det finst berre éin Gud»
Amen.
Kristendommen lærer ikkje tre gudar. Bibelen lærer éin Gud.
Men spørsmålet er om denne eine Gud har openberra seg på ein måte som inkluderer Sonen og Anden utan at Gud dermed blir tre gudar.
Tanakh seier:
«Høyr, Israel! Herren er vår Gud, Herren er éin.»
(5 Mos 6,4)
Samtidig finn vi i Tanakh Guds Ord, Guds Ande og Herrens engel framstilte på måtar som ikkje utan vidare kan reduserast til vanlege skapte menneske.
Og Johannes seier ikkje at Jesus er ein konkurrent til Skaparen. Han seier at Ordet var Gud, og at alt blei skapt ved Ordet (Joh 1,1–3).
Kristendommen hevdar altså ikkje at Jesus erstattar Israels Gud. Påstanden er at Israels Gud har openberra Sonen sin.
7. «Ny Jerusalem kjem ikkje»
Her bør ein lese heile Bibelen, ikkje berre Sakarja 14.
Sakarja 14 er verkeleg ein viktig tekst om Jerusalem og Herrens dag. Men Det nye testamentet seier ikkje at dette blir oppheva. Det seier at løftet går lenger.
Hebrearbrevet talar om «det himmelske Jerusalem» (Hebr 12,22).
Og Johannes ser ikkje berre eit jordisk tempel i Jerusalem. Han ser «den heilage byen, det nye Jerusalem, som kjem ned frå himmelen, frå Gud» (Op 21,2).
Legg merke til uttrykket: kjem ned.
Det er altså ikkje nødvendigvis snakk om at dei frelste skal flykte frå jorda til ein immateriell himmel for alltid. Bibelens endelege bilete er at Gud bur hos menneska og at skaparverket blir fornya.
«Sjå, Guds bustad er hos menneska.»
(Op 21,3)
Det er langt nærare tanken om ein ny skapning enn ein evig tilværelse som berre «andevesen» i himmelen.
8. «Tempelet skal gjenoppbyggjast»
Her må ein også spørje kva Det nye testamentet seier om tempelet.
Jesus seier:
«Riv ned dette tempelet, og eg skal reise det opp på tre dagar.»
Johannes forklarer:
«Men tempelet han tala om, var kroppen hans.»
(Joh 2,19–21)
Paulus seier dessutan til dei kristne:
«De er Guds tempel, og Guds Ande bur i dykk.»
(1 Kor 3,16)
Og i det nye Jerusalem seier Johannes noko svært oppsiktsvekkande:
«Eg såg ikkje noko tempel i byen, for Gud Herren, Den allmektige, og Lammet er tempelet hennar.»
(Op 21,22)
Det betyr ikkje at Sakarja 14 er uviktig. Men det betyr at ein ikkje kan ta éin profetisk tekst isolert og bruke han til å avvise korleis seinare openberring tolkar oppfyllinga.
9. «Helvete er berre skremsel»
Det er sant at Bibelen inneheld svært alvorlege åtvaringar om dommen. Men Tanakh kjenner også Guds endelege dom, oppstode og evig lagnad.
Daniel 12,2 seier:
«Mange av dei som søv i jorda, skal vakne, somme til evig liv, andre til skam og evig avsky.»
Så tanken om at Det gamle testamentet ikkje kjenner noko alvorleg skilje mellom evig liv og dom, stemmer ikkje.
Jesus kom heller ikkje for å gjere Gud meir brutal. Han åtvarar om dom fordi han tek Guds heilagdom og menneskets ansvar på alvor.
10. Det avgjerande spørsmålet
Det avgjerande er derfor ikkje om vi liker Paulus, Johannes eller Openberringsboka.
Spørsmålet er:
Kven seier Tanakh at Messias er?
Dersom Messias berre er ein vanleg politisk konge, blir mykje av Det nye testamentet umogleg å forsvare.
Men dersom Tanakh peikar fram mot ein Messias som skal lide for synd, stå opp, få eit evig rike, få herredømme over alle folkeslag og sitje ved Guds høgre hand, blir det langt vanskelegare å seie at kristendommen berre har funne på ein Jesus som «tek Guds plass».
Det er også verdt å merke seg at dei første kristne ikkje meinte dei forlét Israels Gud. Dei meinte tvert imot at Jesus er oppfyllinga av Israels Skrifter.
Difor meiner eg at den mest interessante måten å undersøke dette på ikkje er å starte med «kristendommen er løgn», men med å lese tekstane i samanheng:
Jesaja 52–53.
Salme 22.
Salme 110.
Daniel 7.
Sakarja 12–14.
Daniel 12.
Og så spørje:
Kven er det desse tekstane faktisk peikar fram mot?
For dersom Jesus ikkje er Messias, må ein forklare desse tekstane på ein annan måte. Men dersom Jesus er den Messias dei peikar fram mot, fell mykje av påstanden om at kristendommen berre er Baal-tilbeding saman.
Det kristne evangeliet er ikkje at ein annan gud enn Skaparen har blitt tilbeden. Det er at Skaparen sjølv har kome nær menneska i Messias, at Sonen bar syndene våre, stod opp frå dei døde, og at Gud ein dag skal gjere alle ting nye.
Gjest. Det er fint du svarar. Gjennom lang tid har eg verkeleg studert desse tinga. Spesielt Esaias 53 er ein nøkkel plass. Det ein vert klar over er at dette ikkje beskriv Jesus.
Blod er ikkje nødvendig for at personar skal få tilgivelse. Det er lett å visa korleis Gud behandlar oss for at våre synder skal gløymast.
Som sagt kan me alle be direkte til Gud. Han seier ikkje at me må gjennom ein mellommann. Jesus påstår at han er vegen. Det viser Tanakh oss ikkje stemmer.
Jesus lovar helvete for dei som ikkje trur på namnet hans. Det er for dumt. Konsekvensen er at alle jøder som under tortur td under inkvisisjonen gjekk fortapt fordi dei nekta å godta navnet Jesus. Det same med dei i konsentrasjonsleirane. Gud torturerer ingen. Jesus er diverre Baal eller Lucifer. På Karmel fekk me det demonstrert. Lysets engel har lurt oss alle, ikkje meg lenger. Det er Herren Gud åleine me skal tilbe.
Torstein L.
Eg er einig med deg i éin viktig ting: Tanakh må takast på alvor. Men nettopp derfor meiner eg konklusjonen din blir for rask. Du seier at Tanakh er «fasitten», men så avviser du dei tekstane i Tanakh som ikkje passar med konklusjonen din.
Når det gjeld Jesaja 53, står det ikkje at «Jesus» er namnet på tenaren. Det kristne spørsmålet er derfor ikkje om namnet Jesus står der, men om skildringa passar med den Messias Tanakh peikar fram mot.
Jesaja 53 skildrar ein tenar som er uskuldig, som blir forkasta og får lida, men som ikkje lider for si eiga synd. Han ber andre sine synder, blir gjort til eit skyldoffer, døyr, og blir deretter opphøgd. Sjå Jes 52,13–53,12. Det er ikkje ei enkel skildring å få til å passe med «Israel som folk». I Jes 49,5–6 blir tenaren dessutan skildra som den som skal føre Jakob/Israel tilbake til Gud og vere eit lys for folkeslaga. Tenaren og Israel kan derfor ikkje utan vidare vere identiske i same tyding.
Du skriv at blod ikkje er nødvendig for tilgiving. Det er sant at Tanakh lærer om omvending, bøn og Guds nåde. David får til dømes tilgiving etter å ha bekjent si synd (2 Sam 12,13). Men det betyr ikkje at soningsofra er irrelevant. Gud seier sjølv i 3 Mos 17,11 at blodet er gitt på alteret «til soning». Og Jesaja 53,10 brukar nettopp omgrepet for eit skyldoffer. Poenget i evangeliet er ikkje at Gud er ein avgud som krev menneskeoffer, slik Molok gjorde. Poenget er at Gud sjølv sørgjer for den soninga som han har lova.
Du skriv også at mennesket kan gå direkte til Gud, og at ein derfor ikkje treng nokon mellommann. Men dette argumentet held ikkje som motargument. Israel kunne be direkte til Gud, samtidig som Gud hadde innsett prestar, profetar og forbønarar. Moses bad på vegner av folket, prestane bar fram offer, og Salme 110 talar om ein konge som samtidig er prest «til evig tid etter Melkisedeks vis». Direkte bøn til Gud og ein Gud-gitt mellommann er altså ikkje motsetningar.
Så kjem det store spørsmålet: Kven er denne Messias?
Jesaja 9,6 talar om barnet som skal fødast, og knyter til denne herskaren namn som «Veldig Gud» og «Evig Far». Mika 5,2 talar om herskaren frå Betlehem, med opphav «frå gamle dagar». Salme 110 talar om Davids «Herre» som sit ved Guds høgre hand og samtidig er prest for alltid. Daniel 7 skildrar Menneskesonen som kjem med himmelskyene, får eit evig rike og får teneste frå alle folkeslag.
Det er ikkje enkelt å få dette til å bety at Messias berre er eit vanleg menneske.
Og når du kallar Jesus «Lucifer», må vi også vere nøyaktige med teksten. Jesaja 14,12 står i samanhengen om kongen av Babylon. Ordet «Lucifer» er dessutan ei latinsk omsetjing/tradisjon, ikkje namnet på ein person i den hebraiske teksten. At Jesus i Openberringa blir kalla «den lysande morgonstjerna», gjer ham heller ikkje til Satan. Du kan ikkje slå saman to ulike tekstar berre fordi dei bruker eit bilete om morgonstjerna.
Det same gjeld påstanden om Baal. Baal er ein rivaliserande avgud i Tanakh. Dersom Jesus skulle vere Baal, må ein vise frå tekstane at Jesus fører menneske bort frå Israels Gud og over til Baal. Det er noko heilt anna enn å først forkaste Det nye testamentet og deretter bruke forkastinga som bevis på at Jesus er ein avgud.
Når det gjeld Holocaust og inkvisisjonen, meiner eg også du gjer eit sprang Bibelen ikkje gir oss lov til å gjere. At Jesus åtvarar om dom, betyr ikkje at vi dermed kan seie at alle bestemte menneske som døydde under tortur eller forfølging, er fortapte – eller får eit betre liv. Abraham seier: «Skal ikkje han som er dommar over heile jorda, gjere det som er rett?» (1 Mos 18,25). Dei endelege dommane høyrer Gud til, vi treng ikkje å spekulere i dette.
Så eg vil heller stille deg eit spørsmål enn å avslutte med ein påstand:
Dersom Tanakh verkeleg er fasiten, korleis forklarer du då Jesaja 52–53, Jesaja 9, Mika 5, Salme 110 og Daniel 7 samla?
Det er ikkje nok å seie at Paulus og Johannes lyg. Då må ein først forklare kva Tanakh sjølv seier om den lidande tenaren, Messias, Menneskesonen og Davids Herre.
For meg er ikkje kristendommen at ein annan gud enn Skaparen har kome og tatt hans plass. Evangeliet er at Israels Gud har oppfylt sine eigne lovnader i Messias: den lidande tenaren som ber synd, kongen som får eit evig rike, og Herren som frelser.
Det er dette eg meiner vi bør diskutere – ikkje om vi likar Paulus eller Johannes, men om Jesus faktisk passar inn i det biletet Tanakh sjølv teiknar. Og det gjer Han.
Gjest.
I Tanakh fortel Herren Gud oss kven Han er og korleis me skal forholda oss til nye gudar. 5 Mosebok 13 er veldig tydeleg på at det ikkje skal koma nye gudar som ikkje var der i begynnelsen.
Det er litt rart at Herren Gud ikkje fortalte oss at han hadde ein med seg som skapte alt. For det er dette Paulus og Johannes skriv. Tanakh er veldig tydeleg på at HERREN GUD var åleine då han skapte. Det vert gjenteke gong på gong. Han seier og at han har ingen ved si side. Israel vert i 2 Mosebok 4 at Israel er hans son.
«Så sier Herren: Israel er min førstefødte sønn.»
Om du går grundig gjennom Esaias 53 så ser du at det passar ikkje på Jesus. Det passar på Israel. Tovia Singer og Michael Skobac har mange videoar om dette. Det er berre tull at jødane unngår å snakka om dette kpt, slik mange kristne seier.
Den kristne tankegangen er at Jesus var det fullkomne offer som vart ofra ein gong for alle. Det stemmer ikkje med Esekiel som fortel at tempeltenesta skal haldas fram etter HerrenGud sitt kome. Dyr skal ofrast. Så om Jesus var slik dette siste offeret slik hebrearbrevet fortel så skulle sjøkvsagt ikkje Herren Gud la det halda fram .Messia skal få etterkomarar, fysiske ungar. Det gjorde ikkje Jesus.
Det alvorlege med Jesus-tilbeding er at det vert avgudsdyrkelse, noko Skrifta advarar mot.
Det er titals ti ng ein kunne ta opp, men det viktigaste er at Herren Gud er ein og deler ikkje æra med nokon annan.
Englene var de første Gud skapte, før han skapte livet på jorden. Det kan ha vært for flere titusen år siden, vi vet ikke sikkert. Den høyeste i stilling av englene fikk det for seg at han ville være Gud lik. Han gjorde et opprør, og fikk med seg en tredjedel av englene i opprøret. Heldigvis forble resten lojal mot Gud. Både de trofaste englene og de opprørske blir omtalt som Guds sønner, de var jo skapt av Gud.
Gud var den som skapte livet på jorden, men han kunne naturligvis
rådføre seg med engler. Derfor sies det i skapelsesberetningen «La oss skape mennesker i vårt bilde, som et avbilde av oss». Ikke lenge etter dukket engelen som først gjorde opprør, opp blant de to første menneskene. Han var listig som en slange, og narret menneskene med seg til å være ulydige mot Gud.
Etter en tid kom flere ulydige engler til jorden, og hadde seksuelle forbindelser med kvinner i tiden før vannflommen. De ble omtalt som Guds sønner, og ble etter vannflommen satt i varetekt inntil dommens dag. Deres avkom ble kalt nefilim, og var kjemper av vekst, og stod for mye av ondskapen på jorden før vannflommen.
I Jobs bok, kapittel 1 og 2, blir også englene omtalt som Guds sønner. Blant dem var også Satan, som betyr motstander, den opprinnelige opprøreren. Vi vet ikke hva hans opprinnelige navn var, det er nok noe Gud ikke ser noen hensikt i å åpenbare.
I tidenes fylde, ble det født et spesielt barn i Betlehem, Guds unike (monogenes) Sønn. Gud sørget for at han ble et fullkomment menneske, selv om han var født av en ufullkommen kvinne. Han fikk navnet Jesus eller Yeshua på hebraisk. Han ble det første og eneste mennesket som klarte å overholde Moseloven til fullkommenhet.
Etter sin død, oppstandelse og himmelfart ble han opphøyet til Herre, og gitt funksjonell likhet med Gud. Han står ved Guds høyre hånd i himmelen, men når tiden er inne til det vil han komme i skyene og hente sin trofaste brud (Menigheten) til himmelen. Dette var ikke åpenbart i det gamle testamentet eller i evangeliene, men for det utvalgte redskapet, apostelen Paulus.
Etter en tid, kanskje sju år, vil han komme til jorden som en krigerkonge for å erobre jorden. Jerusalem vil bli hele jordens hovedstad. Minneoffer over det store offer kongen og øverstepresten Jesus Kristus gav, vil bli ofret i det nybygde templet i Jerusalem. Folkeslagene vil komme til Jerusalem for å tilbe.
Men ennå er ikke Satan fjernet for godt. På slutten av dette messianske riket blir han løslatt fra sitt fengsel. Opprøret han får i stand blir slått ned, han blir kastet i ildsjøen og vil etter en tidsperiode bare Gud kjenner til, bli tilintetgjort til aske. Han begynte i ære, men falt til fornedrelse. Den rake motsetning var Jesus Kristus, som begynte sin tilværelse i det ringe her på jorden, men ble oppløftet til Guds høyre hånd. Han var sannelig Guds Sønn.
Torstein L.
Eg trur du har rett i éin viktig ting: Me skal ikkje godta ei lære berre fordi ho blir kalla «kristen». Ho må prøvast mot Skrifta. Men då meiner eg også at du må la heile Tanakh få tale, ikkje berre dei tekstane som passar med konklusjonen din.
Du skriv at Jesaja 53 ikkje beskriv Jesus. Det kan me godt diskutere. Men då må me faktisk gå inn i teksten.
Jesaja 53 seier om Herrens tenar:
«Han vart såra for våre lovbrot, knust for våre synder.»
«Herren lét den skuld som låg på oss alle, råka han.»
«Når hans liv er gjort til eit skuldoffer …»
«Han bar dei mange si synd.»
Dette er ikkje berre ein tekst om at ein person sjølv blir tilgitt fordi han angrar. Teksten skildrar ein rettferdig tenar som lid for andre, ber deira skuld og gjev sitt liv. Det er nettopp dette som må forklarast dersom me skal seia at Jesaja 53 ikkje har noko med Messias å gjera.
Eg er samd med deg i at Tanakh kjenner direkte syndstilgjeving. David vender seg direkte til Gud. Israel vender seg direkte til Gud. Profetane kallar menneska til omvending. Men dette beviser ikkje at soning og ein mellommann er unødvendig. Tanakh har jo både prestetenesta, offerordninga, øvstepresten og forbøn. Gud kunne tilgi direkte, men han hadde likevel sjølv innstifta ein ordning for soning.
Og det er nettopp poenget med evangeliet: Gud blir ikkje hindra i å tilgi. Tvert imot er det Gud sjølv som sørgjer for soninga.
Du skriv at Jesus «påstår at han er vegen», og at Tanakh ikkje viser dette. Men spørsmålet er om Tanakh viser ein Messias som berre er ein vanleg konge, eller om han peikar mot noko større.
Sjå på Salme 110:
«Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand.»
David talar her om ein som han sjølv kallar «min Herre», og som får plass ved Guds høgre hand. Det er ikkje eit enkelt bilete av ein vanleg jordisk konge.
Sjå også Daniel 7. Ein som liknar ein menneskeson kjem med himmelskyene og får herredømme, ære og kongsmakt over alle folk. Han får eit evig herredømme. Det er denne teksten Jesus sjølv knyter til si eiga rolle som Messias.
Så når du seier at Jesus berre «har teke Guds plass», må du først forklare kvifor Tanakh sjølv skildrar ein Messiasfigur som får eit universelt og evig herredømme frå Den gamle av dagar.
Og eg meiner det same gjeld påstanden din om at Jesus er «Baal eller Lucifer».
Det er ein svært alvorleg påstand. Då må ein vise tekstmessig at Jesus faktisk oppfyller kjenneteikna på Baal eller Lucifer. Det er ikkje nok å seia at Jesus krev tru på seg sjølv.
Baal er ein falsk gud som står i direkte opposisjon til Herren. Men Jesus forkynte Israels Gud, siterte Israels Skrifter, bad til Israels Gud og stadfesta:
«Høyr, Israel! Herren vår Gud, Herren er éin.»
Det verkelege spørsmålet er derfor ikkje om Jesus prøvde å erstatta Israels Gud. Spørsmålet er om Jesus faktisk er den Messias og den Sonen som Israels Skrifter peikar fram mot.
Og her synest eg Johannes 1 er interessant: «I opphavet var Ordet … og Ordet var Gud … Alt vart til ved han.»
Du kan sjølvsagt avvise Johannes. Men då har du ikkje vist at Johannes tek feil. Du har berre føresett det du skal bevise.
Det same gjeld Paulus.
Du seier at Paulus og Johannes fortel «skrøner». Men dersom me verkeleg skal undersøkje dette bibelsk, bør me spørje:
Kvifor seier Paulus at Kristus var med i skapinga?
Kvifor seier Johannes at alt vart til ved Ordet?
Kvifor seier Hebrearbrevet om Sonen: «I opphavet, Herre, grunnla du jorda, og himlane er eit verk av dine hender»?
Og framfor alt: Kvifor skulle dei første jødiske disiplane, som var monoteistar og som sjølve hadde lese Tanakh frå barndommen, plutseleg byrja å tilbe eit menneske som ein falsk gud dersom dei ikkje meinte at noko heilt ekstraordinært hadde skjedd med Jesus?
Så til slutt dette med helvete og jødane du nemner.
Eg meiner du set opp eit dilemma som Bibelen ikkje set opp: anten må Gud torturere alle menneske som ikkje har sagt «Jesus» med munnen, eller så kan ikkje Jesus vere Messias.
Slik talar ikkje Bibelen.
Jesus lærer faktisk at dommen tek omsyn til menneskets ansvar og kunnskap. «Den som visste …» får eit anna ansvar enn den som ikkje visste. Paulus talar også om at Gud dømmer menneske etter det lys og den kunnskap dei har fått.
Eg vil derfor vere svært varsam med å uttale meg om den endelege lagnaden til menneske som vart torturerte og drepne under inkvisisjonen eller i konsentrasjonsleirane. Det er Gud som dømmer, ikkje eg.
Men det endrar ikkje evangeliets hovudbodskap: mennesket blir kalla til omvending, tru og forsoning med Gud gjennom Messias.
Og kanskje er det her me eigentleg står.
Du seier:
«Tanakh er fasitten.»
Det kan eg seia amen til.
Men då bør me også vere villige til å la Tanakh utfordre oss begge.
Ikkje berre spørje: «Kvar står Jesus i Tanakh?»
Men også:
Kven er Herrens lidande tenar i Jesaja 53?
Kven er Davids «Herre» i Salme 110?
Kven er han som kjem med himmelskyene i Daniel 7 og får evig herredømme over alle folkeslag?
Kven er den Messias som skal bli avvist, og samstundes bli til velsigning for folkeslaga?
Og kvifor meiner dei første jødiske disiplane at Jesus oppfylte nettopp desse tekstane?
Eg meiner det er langt meir fruktbart å undersøkje desse spørsmåla enn å konkludere på førehand med at Jesus er Baal eller Lucifer.
For dersom Jesus ikkje er Messias, bør det vere mogleg å vise det ut frå Skriftene.
Men dersom han faktisk er Messias, er spørsmålet mykje større enn om me likar Paulus eller Johannes.
Då handlar det om kven Jesus faktisk er.
Gjest.
Det er mange ting å diskutera .
For meg har ting falle på plass. Det er sjølvsagt dumt at ein har kasta vekk mange år på avgudsdykelse, men når ein endeleg forstår at ein har vore lurt, så føler ein glede over å verta fri.
Herren Gud står fast. Han er ikkje eit tre-delers Gud. Han er kun den EINE.
Han var åleine då Han skapte jorda, står det i Esaias.
Han har ikkje sagt at me skal gå gjennom eit anna menneske korkje Jesus eller paven for at Han skal høyra oss. Me kan gå direkte til Gud. Gud har ikkje sagt at testen vår består i å tru på Jesus-namnet. Nei, Gud seier at me skal innordna oss etter reglane Hans, venda oss vekk frå alle slags styggedomar. Bibelen nemner mange av dei. Kristne nemner nokon av dei som td mann som ligg med mann.
I Esaias står det at me ikkje skal eta diverse styggedomar som mus og gris.
I framtida må menneska halda løvhyttefesten og sabbaten, står det.
Kyrkja har greidd å flytta kviledagen til sundag i strid med dei 10 boda.
Peter fekk sjå denne duken(sjølvsagt falskt) som gjer at kristne trur dei kan eta kva som helst. Jesus og seier dette i strid med Tanakh.
Jesus lyg om ekteskapet at det er ulovleg å skilja seg etc.
I Åpboka gjentek Jesus mange gonger at han er Alfa og Omega. Han gjer seg lik
Gud eller stig litt over Han. Det er veldig lett å sjå det når ein legg vekk kristendomens briller.
Jesus påstår me skal eta kjøtet hans og drikka blodet hans. Dette var veldig vanleg tankegang i tida før Jesus kom. Det vert ein form for kannibalisme, diverre. Grusomt ekkelt.
Pga NT er mange ting i Tanakh blitt vanskeleg å forstå om me skal kunna få det til å stemma med NT. Det går rett og slett ikkje. Difor sit mange kristne no og ventar på ein opprykkelse som er heilt ukjent i Tanakh.
Torstein L.
No synest eg faktisk du gjer det lettare å sjå kva som er problemet i argumentasjonen din.
Du seier at du har «lagt vekk kristendommens briller» og endeleg blitt fri. Men eg må spørje: Har du lagt vekk brillene – eller har du berre bytt til eit anna par?
For du seier at Tanakh er fasiten. Det kan eg lett seie amen til. Men då må du også la Tanakh få utfordre den konklusjonen du allereie har kome fram til.
Du seier at Herren var åleine då han skapte. Ja. Bibelen lærer éin Skapar. Men spørsmålet er ikkje om det finst to gudar. Spørsmålet er kven som er inkludert i denne eine Guds identitet.
Og her blir det interessant.
Du kan ikkje berre seie «Johannes og Paulus tek feil». Det er ikkje eit argument. Det er ein konklusjon.
Johannes seier:
«I opphavet var Ordet … og Ordet var Gud.»
«Alt vart til ved han.» (Joh 1,1–3)
Hebrearbrevet brukar Salme 102 – ein tekst som handlar om Herren som Skapar – om Sonen (Hebr 1,10–12).
Så spørsmålet til deg er ganske enkelt:
Kvifor brukar dei første kristne jødene slike tekstar om Jesus dersom dei berre trudde han var eit vanleg menneske?
Og før du svarar «fordi dei laug», bør du kanskje stoppe opp litt. For dei første disiplane var ikkje heidningar som hadde vakse opp med gresk polyteisme. Dei var jødar som hadde fått innprenta «Herren er éin» frå barndommen.
Likevel byrja dei å tilbe Jesus.
Det er eit historisk og teologisk problem for teorien din som ikkje forsvinn ved å kalle det «avgudsdyrking».
Så til Jesaja 53.
Du seier at teksten handlar om Israel. Det er ein legitim tolking som også finst i jødisk tradisjon. Men du presenterer det nesten som om saka dermed er avgjord.
Men les teksten nøye:
«Han vart såra for våre lovbrot, knust for våre synder.»
«Herren lét den skuld som låg på oss alle, råka han.»
«Han gjorde ikkje urett, og det var ikkje svik i hans munn.»
«Han bar dei mange si synd.»
Her er det eit alvorleg spørsmål du ikkje svarar på:
Korleis kan Israel som syndig folk vere den uskuldige tenaren som ber andre sine synder?
I Jesaja 53 står tenaren fram som ein som skil seg frå «mitt folk», og i Jesaja 49 blir tenaren sendt for å føre Jakob tilbake til Herren.
Det er ikkje eit problem du kan løyse ved berre å seie «det er Israel».
Du må vise korleis teksten faktisk fungerer.
Så skriv du at blod ikkje er nødvendig for tilgiving.
Men kvifor gav Gud då Israel eit offersystem?
Kvifor seier 3 Mos 17,11:
«For livet er i blodet, og eg har gjeve dykk det på altaret til å gjere soning for dykk»?
Ingen kristen treng å meine at Gud er som Molok og krev menneskeoffer. Det er ein stråmann.
Det kristne evangeliet er noko heilt anna:
Gud sjølv sørgjer for soninga.
Det er nettopp derfor Jesaja 53 er så utfordrande. Tenaren gir livet sitt, ber synd, og blir deretter opphøgd.
Så kjem du med Jesus som «Baal eller Lucifer».
Her meiner eg du bør vere langt meir varsam.
Baal er ein avgud som konkurrerer med Herren.
Men Jesus seier:
«Herren vår Gud, Herren er éin.»
Han siterer Mosebøkene. Han ber til Israels Gud. Han forkynner Israels Gud. Han stadfestar Tanakh.
Så du må faktisk vise korleis Jesus fører menneske til Baal.
Det held ikkje å seie:
«Jesus er Baal fordi Jesus ikkje passar med mi tolking av Tanakh.»
Då har du berre lagt konklusjonen inn i premisset.
Og «Lucifer»-argumentet ditt er endå svakare.
Jesaja 14 handlar i sin direkte samanheng om kongen av Babylon. «Lucifer» er dessutan ikkje namnet på Satan i den hebraiske teksten, men kjem frå den latinske tradisjonen.
At Jesus i Openberringsboka blir kalla «den lysande morgonstjerna», gjer han ikkje automatisk til Satan.
Elles måtte vi vere varsame med å kalle oss sjølve Satan kvar gong vi bruker eit bilete som også blir brukt om nokon andre.
Men det verkeleg interessante kjem mot slutten av innlegget ditt.
Du seier at Jesus gjer seg lik Gud når han blir kalla Alfa og Omega.
Men nettopp dette bør få deg til å stoppe opp.
For dersom Jesus verkeleg er ein vanleg skapt mann, er det eit svært alvorleg problem.
Men dersom Jesus er Messias slik dei første kristne forstod han, er det ikkje eit problem i det heile.
Då er ikkje spørsmålet:
«Kvifor tek Jesus Guds plass?»
Men:
Kven er Jesus?
Og her kjem du stadig tilbake til «Herren er éin».
Ja.
Amen.
Men kristen tru har aldri sagt at det finst tre gudar.
Ho seier at det finst éin Gud.
Det radikale i inkarnasjonen er ikkje at ein annan gud kom for å ta Guds plass, men at den eine Gud kom til oss i Kristus.
Og eg synest du gjer éin ting til som fortener å bli utfordra:
Du seier at Peter fekk sjå duken – «sjølvsagt falskt».
Der har du nesten avslørt problemet sjølv.
Kvifor er det «sjølvsagt falskt»?
Fordi du har bestemt deg for at Det nye testamentet ikkje kan vere autoritativt.
Men då kan ikkje Peter-synet brukast som eit argument mot Det nye testamentet. Du har allereie forkasta kjelda før du har undersøkt vitnemålet.
Det blir litt som å seie:
«Bibelen tek feil fordi Bibelen seier noko eg ikkje trur på.»
Det er ikkje undersøking. Det er sirkelargumentasjon.
Og eg vil utfordre deg på éin ting til:
Du skriv at du no kjenner glede over å vere «fri».
Det forstår eg godt. Men kristendommen spør eit ubehageleg spørsmål som vi begge må tole:
Kva om den «fridomen» du kjenner, eigentleg berre er fridomen frå ein Jesus du har laga deg eit bilete av – og ikkje frå den verkelege Jesus?
For Jesus seier ikkje berre:
«Kom til meg og få religiøse kjensler.»
Han seier:
«Kom og følg meg.»
Og dersom han faktisk er Messias, er dette ikkje eit spørsmål om kva teologisk system som kjennest mest logisk.
Då handlar det om sanning.
Så eg vil gjerne at du svarar på berre dette – utan å gå til Paulus, Johannes eller kyrkjemøte:
Kven er «min Herre» i Salme 110?
Kven er den som kjem med himmelskyene i Daniel 7 og får eit evig herredømme over alle folkeslag?
Kven er den uskuldige tenaren i Jesaja 53 som ber andre sine synder og deretter blir opphøgd?
Og kvifor meiner dei første jødiske disiplane at Jesus er oppfyllinga av desse tekstane?
Du treng ikkje tru på svaret mitt.
Men då må du faktisk svare på tekstane.
For å seie «kristendommen er avgudsdyrking» er enkelt.
Det vanskelege er å vise frå Tanakh at Jesus ikkje er den Messias Tanakh peikar fram mot.
Det er der eg meiner du framleis har ein del arbeid att.
Teorien din om nattverden stemmer ikkje med Bibelen si framstilling. Vi forstår jo at brødet og vinen er bilete på noko – poenget er ikkje at dei bokstaveleg talt blir Jesu kropp og blod.
Jesus seier sjølv at måltidet skal gjerast «til minne om meg», og knyter begeret til «den nye pakta i mitt blod» (Luk 22,19–20). Så du kan gjerne avvise kristen nattverdsteologi, men då må du også ta Jesu eigne ord på alvor – ikkje lage ein annan forklaring og kalle den bibelsk.
Det høyrest ut som at du blandar ein rekkje religionar, sjølv om Bibelen er tydeleg her.
Når det gjeld bortrykkelsen, trur eg du blandar saman to ting. Kyrkja har ikkje erstatta Israel. Gud har ikkje forkasta dei løfta han gav Israel, og difor skal vi heller ikkje forvente å finne kyrkja og hennar bortrykking som ei ferdig openberra lære i Tanakh. Tanakh handlar i stor grad om Guds planar og løfte til Israel.
Bortrykkelsen blir derimot openberra seinare som eit «mysterium» gjennom apostlane. Paulus seier at dei truande skal bli forvandla og rykkjast opp for å møte Herren (1 Kor 15,51–52; 1 Tess 4,16–17).
Så argumentet «bortrykkelsen står ikkje i Tanakh» treff eigentleg ikkje det kristne synet. Det føreset at Tanakh måtte innehalde ei full openberring av noko som først seinare blei gjort kjent.
Det blir litt som å kritisere eit kapittel for ikkje å innehalde informasjon som forfattaren først avslører i eit seinare kapittel.
Og kanskje er det nettopp her du bør vere litt forsiktig: Du kan ikkje først avvise Det nye testamentet som falskt, og deretter bruke fråværet av nytestamentlege openberringar i Tanakh som bevis på at dei er falske. Då har du bestemt konklusjonen før du les teksten.
Du seier at Herren var åleine då han skapte. Ja. Bibelen lærer éin Skapar. Men spørsmålet er ikkje om det finst to gudar. Spørsmålet er kven som er inkludert i denne eine Guds identitet.
————————————–
Ja, dette er kanskje det viktigaste spørsmålet, om Gud er treenighet eller berre ein.
I mitt hovud er dette veldig enkelt.
Israelittane fekk streng beskjed om å kun tilbe denne eine GUD. Han har ikkje noko likning eller bilete.
Paulus skriv at Jesus er Guds likning. Det står tydeleg i 2 Mosebok 20 at me ikkje skal laga oss noko etterlikning av Gud, fordi Han er suveren og har ikkje ein identisk person knytta til seg.
Alt er enkelt om ein berre legg Tanakh til grunn. Det finst ikkje ein tekst der som gjer Gud til 3 personar.
Gud kallar Israel for sin einborne son i 2 Mosebok 4.
Isaiah 53 Who is the Suffering Servant? ישעיהו נ»ג Ишайя 53
https://www.bing.com/videos/riverview/relatedvideo?q=aisn%20isaiah%2053&mid=ABD077824D027710A5D1ABD077824D027710A5D1&ajaxhist=0
Tovia Singer har og mange videoar om teksten i Esaias 53 og det passar rett og slett ikkje på Jesus.
Jesus hadde ifølge dei kristne GUD FADEREN som pappa. Messias skal ha ein mann med sæd frå Davids ætt, slik jødane lærer.
—————-
Jesus krev å bli tilbedt fordi han seier han er eitt med Faderen. Dette stemmer på ingen måte med Tanakh. Og at folk skal gå til evig helvete fordi dei ikkje trudde på namnet hans er direkte motbydeleg. Esekiel fortel om at Gud gjenreiser heile Israel, gravene opnast og millionar av jødar får oppleva Guds framtid. Omtrent ingen av dei trudde på Jesus. Gud let dei få ei lys framtid utan fiendarkjem og øydelegg. I følge dei kristne skulle alle desse vera på veg til helvete fordi dei ikkje trudde på jesus -namnet. Det er ekkelt og sjølvsagt heilt i strid med Tanakh.
NT er heilt klar på dette – DET ER KUN FRELSE I EITT NAMN.
Det er heilt bak mål. Herren Gud seier noko heilt anna. Han seier til den enkelte av oss. Du har sjansen til å få leva evig om du vender om og innrettar deg etter Guds lov. Dette går igjen og igjen i Tanakh. Gud ville at jødane skulle skilja seg frå hedningane sine avskyelege gjerningar eller motbydelege handlingar.
Grunnen til at Gud straffa Israel var ikkje at dei ikkje trudde på Jesus, men at dei praktiserte gjerningar der td Baal-tilbediing vart akseptert.
Som me les var det veldig mange Baal-prestar. Dei ropte og skreik slik me ser på Visjon Norge. Dei slår om til såkalla tungetale og bedriv eit vemmeleg skuespel.
Gud er heldigvis ein god Gud og straff kjem , men Han er ikkje så primitiv at Han finn glede i å torturera menneske i uendeleg pinsle. Om du visste at son din låg i eldsjøen og pintest, kunne du gledd deg i himmelen? Kun psykopatar kan det.
Torstein L.
No synest eg faktisk du har kome til eit punkt der du må svare på eit ganske enkelt spørsmål: Er det verkeleg Tanakh du har lagt som fasit – eller er det di tolking av Tanakh som har blitt fasiten?
For du seier at alt blir enkelt dersom ein berre legg Tanakh til grunn. Men eg er ikkje sikker på at det er så enkelt som du gjer det til.
Du seier at Gud er éin. Ja. Det seier eg òg. «Herren er éin» er ikkje noko kristendommen har fjerna frå Bibelen. Det er sjølve fundamentet for kristen tru.
Men du gjer eit sprang frå «Gud er éin» til «derfor kan Sonen umogleg vere del av Guds identitet». Det er nettopp dette som må bevisast – ikkje berre påståast.
Og her synest eg du stadig unngår dei vanskelege tekstane.
Eg trur problemet er at du ikkje berre legg Tanakh til grunn – du har på førehand bestemt kva Tanakh kan få lov til å seie. Alt som ikkje passar inn i konklusjonen din, blir avvist som «falskt», «skrøner» eller avgudsdyrking.
Det er ikkje heilt det same som å la Skrifta dømme konklusjonen din.
Gud er éin. Det seier kristen tru òg. «Herren er éin» er ikkje eit problem for kristendommen – det er eit fundament for kristendommen. Spørsmålet er ikkje om det finst tre gudar. Spørsmålet er kven Jesus er innanfor openberringa av den eine Gud.
Og her kjem du ikkje unna tekstane.
Du seier at Gud ikkje har nokon «likning» eller nokon ved si side. Men 2. Mosebok 20 handlar om å lage avgudsbilete for å tilbe dei. Det står ikkje at Gud aldri kan openberra seg sjølv for mennesket. Paulus seier faktisk at Kristus er «biletet av den usynlege Gud» (Kol 1,15), og Johannes seier at Ordet var hos Gud, var Gud, og at alt vart til ved han (Joh 1,1–3).
Du kan sjølvsagt avvise Johannes og Paulus. Men då har du ikkje bevist at dei tek feil. Du har berre bestemt deg for at vitnemålet deira ikkje skal få sleppe til. Det held ikkje mål.
Og så meiner eg du bør stoppe opp ved dette med «Guds son». Ja, Israel blir kalla Guds førstefødde son. Men dermed har du ikkje bevist at Messias ikkje kan kallast Son. Tanakh brukar også sonsspråk om den davidiske kongen, og Jesaja 9 skildrar ein son som skal sitje på Davids trone og som blir kalla «Veldig Gud» og «Evig far».
Det er mildt sagt ikkje ei heilt enkel tekst å få til å forsvinne ved å vise til 2. Mosebok 4.
Så kjem Salme 110 igjen. David seier: «Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand.» Og denne personen blir kalla prest til evig tid etter Melkisedeks vis.
Kven er denne «min Herre», Torstein?
Og i Daniel 7 kjem ein som liknar ein menneskeson med himmelskyene og får eit evig herredømme over alle folkeslag.
Kven er han?
Det er her eg meiner du framleis hoppar over dei vanskelege tekstane. Du seier at Jesus har teke Guds plass. Men før du kan seie det, må du forklare kvifor Tanakh sjølv teiknar eit bilete av ein Messiasfigur som får eit universelt og evig herredømme.
Så til Jesaja 53.
Du seier at det handlar om Israel. Greitt – det er ei tolking som finst i jødisk tradisjon. Men du kan ikkje berre seie «det passar på Israel» og dermed rekne saka som avgjord.
For teksten seier at tenaren er uskuldig, at han ber andre sine synder, at Herren legg skuld på han, at livet hans blir gjeve som skuldoffer, og at han etter lidinga blir opphøgd.
Då må spørsmålet vere: Korleis passar dette på Israel som syndig folk?
Og dersom du meiner det passar perfekt på Israel, så vis det frå teksten. Ikkje berre vis til ein rabbinar som meiner det same. Tovia Singer kan sikkert ha interessante argument, men han kan ikkje vere fasit i staden for Tanakh.
Du seier også at Peter sitt syn om maten er «sjølvsagt falskt». Men då avslører du faktisk problemet i argumentasjonen din.
Kvifor er det «sjølvsagt falskt»?
Fordi det ikkje passar med konklusjonen din.
Då har du allereie dømt teksten før du har vurdert vitnemålet. Det er sirkelargumentasjon, som eg tidlegare har sagt.
Det same gjeld når du seier at Jesus «lyg» om ekteskap. Du brukar Det nye testamentet til å fortelje oss kva Jesus sa, men avviser samstundes Det nye testamentet som ei påliteleg kjelde. Kvifor skal vi tru på akkurat dei orda du vel ut, medan resten blir kalla løgn?
Og når det gjeld mat, er det faktisk verdt å lese Apostelgjerningane 15. Der diskuterer dei første kristne nettopp spørsmålet om hedningane skulle underleggjast Moselova, og apostlane konkluderer ikkje slik du gjer.
Du kan meine at apostlane tok feil. Men då må du argumentere for det. Du kan ikkje berre bruke «Tanakh er fasiten» som eit stempel som avsluttar diskusjonen.
Så til det kanskje mest alvorlege du skriv: at Jesus er Baal eller Lucifer.
Det er ein enormt farleg påstand.
Baal var ein rivaliserande avgud. Jesus forkynte Israels Gud, siterte Mosebøkene, bad til Israels Gud og stadfesta at Herren er éin. Dersom du meiner Jesus faktisk er Baal, må du vise frå Skrifta korleis Jesus fører menneske bort frå Herren og til Baal.
Det er ikkje nok å seie at Jesus er Baal fordi du meiner læra hans ikkje stemmer med di tolking av Tanakh.
Då blir argumentet:
«Jesus er ein avgud fordi Jesus ikkje kan vere den Messias eg meiner Tanakh skildrar.»
Det er ikkje eit bevis. Det er konklusjonen din som er lagt inn i premisset.
Og «Lucifer»-argumentet ditt er endå svakare. Jesaja 14 handlar i sin samanheng om kongen av Babylon. At Openberringa brukar biletet «den lysande morgonstjerna» om Jesus, gjer ikkje Jesus til Satan. Elles måtte vi begynne å kalle alle som blir omtala med same biletbruk for den same personen.
Så var det dette med helvete.
Du framstiller det som om kristen tru nødvendigvis seier: «Alle jødar som ikkje uttalte Jesu namn før dei døydde, blir torturerte i all æve.»
Det er ikkje ein rettferdig framstilling av saka.
Det kristne evangeliet seier faktisk at frelsa er i Kristus – Apostelgjerningane 4,12 er svært tydeleg på det. Men det betyr ikkje at du eller eg skal sitje og dele ut domssetlar til menneske som døydde under inkvisisjonen eller Holocaust. Jesus sjølv talar om ulikt ansvar etter kva mennesket har fått vite, og om at dommen høyrer Gud til. Herren Gud treng ikkje vår hjelp eller synspunkt.
Så når du avsluttar med at berre «psykopatar» kan gle seg i himmelen dersom nokon dei kjenner er i fortaping, så har du gått frå teologisk argumentasjon til moralsk stempling. Det gjer ikkje argumentet ditt sterkare, dette blir for dumt.
Og eg vil utfordre deg på éin ting til.
Eg vil gjerne at du svarar på nokre enkle spørsmål – og denne gongen utan å gå til Tovia Singer, utan å gå til Paulus og utan å berre seie at NT er falskt:
Kven er Davids «Herre» i Salme 110?
Kven er han som kjem med himmelskyene i Daniel 7 og får eit evig rike over alle folkeslag?
Kven er tenaren i Jesaja 53 som er uskuldig, ber andre sine synder, gjev livet sitt og deretter blir opphøgd?
Kven er barnet i Jesaja 9 som sit på Davids trone og blir kalla «Veldig Gud»?
Og dersom svaret ditt på alt dette framleis er «ikkje Jesus», så er det heilt greitt.
Men då må du gjere meir enn å seie at kristendommen er avgudsdyrking.
Du må vise det frå Tanakh.
For det er nettopp der eg meiner saka di framleis ikkje er ferdig.
Du seier du har lagt vekk «kristendommens briller».
Eg spør berre:
Har du faktisk lagt vekk brillene – eller har du berre bytt til eit par som gjer at du ikkje lenger ser Jesus?
Jeg er imponert Gjest over din tålmodighet og saklige Bibelkunnskap, og ha Jo sitt innlegg i mente.
Esaias 53 er veldig viktig. Denne linken tek for seg vers for vers. «In order to properly understand these verses, one must read the original Hebrew text.»
https://aish.com/isaiah_53_the_suffering_servant/
Israel er identifisert sim denne tjenaren i fleire av tekstane i Esaias. Då må ein sjå nøye på kvar setning i grunnteksten for å finna ut om det kan vera «Jesus» som plutseleg er nemnd. Det ser ein etter kvart må vera feil.
“You are My servant, O Israel” (41:8)
“You are My servant, Israel” (49:3)
see also Isaiah 44:1, 44:2, 44:21, 45:4, 48:20
Du ser at ned på sida vert kvart vers gått igjennom og forklara slik jødane forstår det.
(3) Indeed, he bore our illnesses and carried our pains – but we regarded him as diseased, stricken by God and afflicted.
Throughout the centuries of Israel’s exile, many nations persecuted the Jews on the pretense that it was God’s way of “punishing” the “accursed” Jews for having stubbornly rejected the new religions. In these verses, until the end of the chapter, the nations confess how they used the Jewish people as scapegoats, not for the “noble” reasons they had long claimed.
Indeed, the nations selfishly persecuted the Jews as a distraction from their own corrupt regimes: “Surely our suffering he did bear, and our pains he carried…” (53:4)
vers 5
He was wounded as a result of our transgressions, and crushed as a result of our iniquities. The chastisement upon him was for our benefit; and through his wounds we were healed.
Dette vert av mange kristne tolka gjennom Jesus-brillene.
Her er det eitt mviktig ord.
“He was wounded BECAUSE of our transgressions, and crushed because of our iniquities».
Ved då bruka feil oversetjing greier ein å få det sjå ut som Jesu-forsoning.
«While the original Hebrew text clearly refers to the Jewish people as the “Suffering Servant,” over the centuries Isaiah 53 has become a cornerstone of the Christian claim that Jesus is the Messiah. Unfortunately, this claim is based on widespread mistranslations and distortion of context.»
Eg kan berre anbefala å gå gjennom artikkelen som tek for seg vers for vers.
He was persecuted and afflicted, but he did not open his mouth. Like a sheep being led to the slaughter or a lamb that is silent before her shearers, he did not open his mouth»
Jødane vert beskrive slik sokm eit lam som møter desse jødehatande nasjonane og får gjennomgå.
«You give us as sheep to be eaten and have scattered us among the nations… we are considered as sheep to be slaughtered» (Psalms 44:12, 23).
Diverre har dei kristne stått for den verste forfylginga. Hitler sjølvsagt som las kva Martin Luther meinte om desse jødane, og tilbake til inkvisasjonen der jødane måtte bekjenna Jeesus-namnet eller dø.
The phrase, «land of the living” (Eretz HaChaim) refers specifically to the Land of Israel.I vers 8 brukar dei kristne dette som bevis på at Jesus døydde og stod opp.
Throughout history, Jews were given the choice to “convert or die.” Yet as this verse describes, there was “no deceit in his mouth” – the loyal Jews refused to accept a pagan deity as their God. Rather than profane God’s Holy Name, they “submitted to the grave” – i.e. chose to die rather than renounce their faith. As such these Jews were often denied proper burial, discarded “to the grave as evil people.”
Ved å gå grundig igjennom Esaias 53 så ser ein at det handlar om det same som før- det jødiske folket som har lidd gjennom historien.
Although missionaries may claim that the “offspring” refers to spiritual descendants, this is based on a distortion and mistranslation. In this verse, the Hebrew word for «offspring» (zera – זֶרַע) always refers to physical descendants (see Genesis 12:7, 15:2-4, 15:13, 46:6; Exodus 28:43). A different word, banim (בנים), generally translated as «sons,» is used to refer to spiritual descendants (see Deut. 14:1
Jesus døydde barnlaus.
Eskiel er heilt tydeleg på at ofringane skal halda fram ved Herren Guds kome og at tempelet skal stå oppreist i det bokstavlege Jerusalem. Esekiel nemner ikkje noko Lam som skal styra med Herren Gud., slik Joh.Åp skriv.
Herren Gud skal la «David» styra og han er ikkje noko Gud. Det finst kun EIN Herren Gud.
———————
Det er mange ting å ta opp.
For å seia det enkelt så har eg aldri likt Jesus. Herren Gud har eg likt. «Jesus elskar deg» er liksom ein frase som vert servert. Ser ein nøare på kva Jesus lovar dei som ikkje trur på han, så vert han ikkje noko bedre enn dei verste torturfolka som har levd. Du sikkert brent deg i vartvatnet o\i springen. Det er ingen fornøyelse. Jesus lovar deg som sagt skikkeleg avansert tortur i evigheten. Om du har ein unge som ikkje bekjenner Jesus så vil du sikkert i himmelen gleda deg over at du har det så godt, medan son din vrir seg i pinsle. Halleluja.
Jesus er god.
Og «Lucifer»-argumentet ditt er endå svakare. Jesaja 14 handlar i sin samanheng om kongen av Babylon.
—————————
———————-
LUCIFER er namnet som står i King James , men det trong ikkje vorte brukt.
«Du har falt fra himmelen,
du morgenstjerne,
morgenrødens sønn!
Du er slengt til jorden,
du som seiret over folkeslag.
13 Det var du som sa i ditt hjerte:
«Til himmelen vil jeg stige opp,
høyere enn Guds stjerner reiser jeg min trone.
Jeg tar plass der guder samles,
på fjellet lengst i nord.»
Ordet Lucifer er brukt men det er snakk om Morgonstjerna eller morgonrøden.
Jesus kallar seg for dette i Åp. 22,16.
Jødane viser oss at Satan ikkje har noko med Lucifer å gjera. Det er to ulike vesen. Satan utfører det Gud ber han om.
Lucifer er denne lysets engel som forfører folkeslaga med si falske lære. Han vart kasta ut slik me les i Esekiel 37 . Han var nærmast Gud men fekk for store tankat om seg sjølv. Han har delvis lykkast i å få status som lik Gud i dag. Du med mange andre greier å gjera Gud til trepersonar og der smett Jesus inn som likverdig med Gud.
«I Eden, Guds hage, holdt du til.
Du var dekket av alle slags dyre steiner:
rubin, topas og diamant,
krysolitt, onyks og jade,
safir, turkis og smaragd.
Forgylte kunstverk
var dine trommer og fløyter,
gjort i stand for deg
den dagen du ble skapt.
14 Du var en salvet kjerub, et vern.
Jeg innsatte deg,
du holdt til på Guds hellige fjell,(tempelhøgda)
blant glødende steiner vandret du.
15 Du var hel i din ferd
fra den dagen du ble skapt,
til det ble funnet urett hos deg.
16 Din store handel
fylte deg med vold,
og du tok til å synde.
Da støtte jeg deg bort fra gudefjellet
og gjorde ende på deg,»
Lysets engel eller Jesus var hos Gud tidlegare. Han var begunstiga. Historien kjenner me. Han ville vera større og begynte å synda. Herren Gud kasta han ut. Kor trur du han er i dag? Jau, han er forsatt lysets engel og bedreg folk.
Evangeliet stemmer ikkje på nokon måte med det Gud har instruert oss om i Tanakh. Jesus har øydelagt mange liv. Med sin skremselsproganda er det mange kristne som og skjelv. Enten tilber du meg eller så skal eg torturera deg dag og natt i all æve. Det er eit ubeskriveleg godt tillaga bedrag.
Dagen kjem då bedraget vert avslørt. Heidningane skal koma til jødane og seia at me har lært løgn heile livet . No vil me høyra kva de jødane lærer fordi me ser at Gud er med dykk.
«Så sier Herren over hærskarene: I de dager skal ti mann av alle språk og folkeslag gripe tak i kappefliken til én judeisk mann og si: «La oss få gå med dere, for vi har hørt at Gud er med dere.» Sakarja 8
Jødane lærer det riktige og gjennom heile historien har dei vorte prøvd tvinga til å oppgje trua si på EIN GUD.
RJ.
Takk skal du ha.
Eg tenkjer at så lenge der er pust, er det håp.
——–
Torstein.
No handlar saka ikkje lenger berre om tolking av Jesaja 53. Ho handlar om kva du gjer når Skrifta ikkje passar med den konklusjonen du allereie har bestemt deg for.
Du seier at du vil leggje Tanakh til grunn, men då må du også vere villig til å la Tanakh korrigere deg – ikkje berre bruke Tanakh til å korrigere kristne.
Du skriv at Jesaja 53 handlar om Israel. Greitt. Det finst jødiske tolkingar som les teksten slik. Men då må du faktisk forklare teksten, ikkje berre vise til at andre jødar tolkar han slik.
For teksten seier at tenaren er utan skuld:
«Han gjorde ikkje urett, og det var ikkje svik i hans munn.»
Så seier teksten at han ber andre si skuld:
«Han vart såra for våre lovbrot, knust for våre synder.»
Og vidare:
«Herren lét den skuld som låg på oss alle, råka han.»
Og:
«Når hans liv er gjort til skuldoffer …»
Og etter lidinga blir han opphøgd.
Så spør eg deg heilt konkret:
Korleis kan Israel som heilskap vere den uskuldige tenaren som ber andre sine synder, når Jesaja elles igjen og igjen skildrar Israel som eit folk som sjølv treng tilgjeving? Ser ikkje du problemstillinga?
Du må gjerne meine at svaret er Israel. Men då må du vise frå teksten korleis det heng saman. Det held ikkje å sitere ein rabbinar og så seie at saka er avgjord.
Og så kjem noko eg synest er langt meir alvorleg.
Du skriv at Jesus er «Lucifer», «Baal» og eit bedrag.
Torstein, forstår du eigentleg kor alvorleg den påstanden er?
Jesus forkynte Israels Gud. Han siterte Mosebøkene. Han bad til Israels Gud. Han sa:
«Herren vår Gud, Herren er éin.»
Så dersom Jesus faktisk er Baal, bør det vere mogleg å vise det ut frå Skrifta. Det har ikkje du klart.
Men du gjer noko anna. Du tek først avgjerda om at Jesus er ein falsk gud, og deretter tolkar du alt Jesus seier i lys av den avgjerda.
Det er ikkje å la Skrifta dømme deg. Det er å la di eiga tolking dømme Skrifta.
Og det same skjer når du skriv at Peter sitt syn er «sjølvsagt falskt».
Kvifor er det sjølvsagt falskt?
Fordi det ikkje passar med systemet ditt.
Men då har du allereie forkasta vitnemålet før du har vurdert det. Det er ikkje eit argument. Det er sirkelargumentasjon. Igjen.
Det same gjeld når du seier at Jesus «lyg».
Du bruker Det nye testamentet som kjelde når du skal fortelje oss kva Jesus sa, men når Jesus seier noko du ikkje aksepterer, påstår du at han lyg.
Då må eg spørje: Etter kva kriterium avgjer du kva Jesus seier som er sant og kva som er løgn?
Er kriteriet Skrifta?
Eller er kriteriet om Jesus seier det du på førehand har bestemt at Messias får lov til å seie?
Det er ein viktig forskjell.
Så til «Lucifer».
Du prøver å knyte Jesaja 14 saman med Jesu ord i Openberringa 22,16 fordi begge bruker biletet «morgonstjerne». Men Jesaja 14 er i sin direkte samanheng ein spottevisdom over kongen av Babylon. Det står ikkje der at Jesus er ein fallen engel.
Og Esekiel 28 seier heller ikkje at ein skapning kalla «Lucifer» var Jesus.
Du byggjer altså ein heil teologi ved å setje saman tekstar som du først må vise faktisk handlar om den same personen.
Men la oss snu spørsmålet.
Du seier at Jesus prøver å gjere seg lik Gud.
Ja.
Det er nettopp det kristendommen forkynner: ikkje at ein annan gud har kome for å konkurrere med Herren, men at Gud sjølv har openberra seg i Kristus.
Og no kjem det verkeleg ubehagelege spørsmålet som du alltid hoppar over:
Kven er då Davids «Herre» i Salme 110?
David seier:
«Herren sa til min Herre: Set deg ved mi høgre hand.»
Kven er denne «min Herre»?
Og kven er han i Daniel 7 som kjem med himmelskyene, blir ført fram for Den gamle av dagar og får eit evig herredømme over alle folk?
Kven er denne personen som alle folkeslag skal tene?
Og kven er barnet i Jesaja 9 som skal sitje på Davids trone og blir kalla «Veldig Gud»?
Du kan sjølvsagt svare at dette ikkje er Jesus.
Men då må du forklare tekstane.
Ikkje Paulus.
Ikkje Johannes.
Ikkje kyrkjemøta.
Tanakh.
Det er nettopp det eg har utfordra deg til fleire gonger.
For du seier stadig:
«Tanakh er fasiten.»
Amen, heilt einig.
Men då kan ikkje fasiten vere «Tanakh slik Torstein har konkludert at Tanakh må vere».
Det er to forskjellige ting.
Og eg vil seie noko endå meir personleg, fordi du sjølv har gjort dette personleg.
Du skriv:
«Eg har aldri likt Jesus. Herren Gud har eg likt.»
Det er eit interessant utsagn.
For kva om problemet ikkje er at du har funne ein Jesus som er falsk, men at du har funne ein Jesus du ikkje vil ha?
Det er to heilt forskjellige ting.
Jesus er ikkje berre ein figur som ber om å bli studert. Han stiller mennesket til ansvar.
Han seier ikkje berre: «Undersøk meg.»
Han seier: «Følg meg.»
Han seier:
«De vil ikkje kome til meg så de kan ha liv.»
Det er kanskje nettopp her evangeliet blir ubehageleg.
For evangeliet handlar ikkje først og fremst om å vinne ein diskusjon om treenigheita. Det handlar om synd, omvendelse, dom, nåde og Kristus.
Og Bibelen har eit svært ubehageleg ord til oss alle:
«Mennesket ser på det som er for augo, men Herren ser på hjartet.»
Så eg vil ikkje påstå at eg kjenner hjartet ditt, Torstein. Det gjer berre Gud.
Men eg kan lese orda dine.
Og eg legg merke til at du ikkje lenger nøyer deg med å seie:
«Eg meiner kristen teologi tek feil.»
Du kallar Jesus løgnar, Baal, Lucifer og eit bedrag. Du omtalar trua på Jesus som avgudsdyrking og menneske som tilber Jesus som lurte.
Då meiner eg du bør stoppe opp.
For dersom Jesus faktisk er Messias, er dette ikkje berre ein teologisk feilslutning.
Då er du kanskje ikkje lenger ute etter å finne ut om Jesus talar sant, men etter å finne grunnar til at han ikkje kan ha rett.
Og dersom Jesus ikkje er Messias, burde det vere mogleg å vise det utan å demonisere han.
Så her er utfordringa mi til deg:
Ikkje gi meg Tovia Singer.
Ikkje gi meg Michael Skobac.
Ikkje gi meg kva «jødane lærer».
Ikkje fortel meg først at Johannes og Paulus lyg.
Svar meg frå Tanakh:
Kven er Davids «Herre» i Salme 110?
Kven er Menneskesonen i Daniel 7 som får eit evig rike og herredømme over alle folkeslag?
Kven er tenaren i Jesaja 53 som er uskuldig, ber andre sine synder, blir gjort til skuldoffer og deretter blir opphøgd?
Kven er barnet i Jesaja 9 som skal sitje på Davids trone og blir kalla «Veldig Gud»?
Og dersom du svarar «det er ikkje Jesus», så er det heilt greitt.
Men då må du vise det.
For det er akkurat her skiljet går:
Du meiner du har blitt fri frå «kristendommens briller».
Eg spør deg berre:
Har du verkeleg lagt vekk brillene – eller har du berre teke på deg nokre andre briller som gjer at du ikkje lenger kan sjå Jesus, sjølv når tekstane peikar mot han?
Det spørsmålet bør du kanskje ikkje berre svare meg på.
Du bør svare Gud på det.
——–
Tenk deg ein mann på eit skip som er i ferd med å gå ned. Redningsvesten blir kasta til han, men han nektar å ta den på fordi han ikkje vil høyre kva som skjer dersom han let vere.
Han kan diskutere vesten, analysere materialet og argumentere mot redningsmannen så mykje han vil. Men det endrar ikkje konsekvensen av å bli verande utan vest når skipet går under.
Slik opplever eg noko av det du skriv om Jesus. Du avviser ikkje berre tilbodet om frelse – du avviser også åtvaringa om konsekvensane av å seie nei.
Men her er det verkeleg alvorlege:
Kva om Jesus ikkje er den løgnaren du meiner han er?
Kva om Jesaja 53 faktisk peikar fram mot ein lidande Messias?
Kva om Daniel 7 faktisk handlar om ein himmelsk Menneskeson som skal få evig herredømme over alle folkeslag?
Kva om Salme 110 faktisk talar om ein Messias som David kallar «min Herre»?
Kva om du har avvist Jesus på grunnlag av ei tolking som viser seg å vere feil?
Og det mest alvorlege spørsmålet:
Kva om Jesus har rett når han åtvarar om konsekvensane av å avvise han?
Då hjelper det deg ikkje at du har hatt gode argument. Då hjelper det deg ikkje at du har funne lærde som meiner det same som deg. Då hjelper det deg ikkje at du har klart å vinne ein diskusjon.
For om skipet faktisk går ned, er det ikkje nok å ha argumentert godt mot redningsvesten.
Du må ta den på.
Så kanskje det viktigaste spørsmålet ikkje er: «Kan eg finne grunnar til å avvise Jesus?»
Men:
«Kva om Jesus faktisk er den han seier han er – og eg tek feil?»
Det er eit spørsmål eg meiner er altfor alvorleg til å bli avgjort av kva ein ønskjer skal vere sant. Eg håpar du lar Tanakh få avgjere kva Tanakh meinar – ikkje kva du meinar Tanakh skal seie.
Eg veit ikkje om eg vil halde fram med diskusjonen lenger, du virkar ikkje interessert i å svara på spørsmåla mine, noko eg synest er betenkeleg.
Kanskje Tanakh formidlar noko du ikkje vil sjå nærare på?
Kva om Jesus har rett når han åtvarar om konsekvensane av å avvise han?
————————
Eg får gje ein sluttreplikk.
Dette siste du skreiv er på ein måte den skremselen som mange kristne grublar over. .
I tanakh har me eit realistisk rettferdig syn på dette med straff eller fortapelsen.
Det kristne synet er berre grusom stygt, psykopatisk, vemmeleg og fullstendig urettferdig.Jesus eller Lucifer brukar dette ekle metoden over alt. Tru på namnet mitt eller brenn evig i helvete.
Herren Gud seier: Vend deg vekk frå det vonde og lev etter mine reglar. Om du gjer det skal eg gløyma alt du har gjort tidlegare. Så enkelt er det. Han seier ikkje at me skal tru på eit namn. Det er heilt ukjent i Tanakh.
Men dette falske budskapet skal forkynnast til heile kloden. Uff
Og de mange som sover i jordens muld, skal våkne opp, noen til evig liv, noen til skam og evig avsky.
What Happens After You Die? Is There a Physical Resurrection? Rabbi Tovia Singer
https://www.youtube.com/watch?v=PgNwJnjtV6w